Μουσείο

Το λαογραφικό μουσείο/Older everyday life museum

Το καλοκαίρι του 2012 εγκαινιάσθηκε το Λαογραφικό Μουσείο Κροκυλείου στο Σχολείο από το Σύλλογο Κροκυλιωτών «Ο Μακρυγιάννης». Το Μουσείο εγκαινιάσθηκε από τον τότε Αντιδήμαρχο κ. Ιωάννη Ράπτη ως αντιπροσώπου της τοπικής αυτοδιοίκησης, την κα Ελένη Ψυρρή ως αντιπροσώπου των μελών του Συλλόγου και τον κ. Παρασκευά Μπακαρέζο, τότε προέδρου του Συλλόγου ως αντιπροσώπου του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου. Χρονολογικά η διαδικασία δημιουργίας του Μουσείου, Χρησιμοποιούμε τη λέξη δημιουργία γιατί περί αυτού πρόκειται, έχει ως εξής: Η διαδικασία άρχίσε πολλά χρόνια πριν. Θυμόμαστε στα Μακρυγιάννεια 1977 τα εκθέματα στο Καραμπελέικο σπίτι. Ακόμα θυμόμαστε την αείμνηστη Ιωάννα Λουκοπούλου που είχε ασχοληθεί επισταμένως με τη συλλογή αντικειμένων. Εδώ πρέπει να αναφέρουμε και να εξάρουμε την ανιδιοτέλεια των χωριανών που πρόσφεραν τα αντικείμενα αυτά. Μετά από αρκετές περιπέτειες και φθορές η συλλογή “άραξε” για μερικά χρόνια στη μικρή αίθουσα του Σχολείου  μαζί με τις μεταλλικές ντουλάπες του Δήμου. Δυστυχώς ο Σύλλογος δεν μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο γιατί ο Δήμος χρειαζόταν το Σχολείο για τις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου. Βέβαια ο Δήμος δεν χρειαζόταν και τη μικρή αίθουσα απλώς αντιμετώπισε το ζήτημα, όπως και πολλά άλλα, μικρόψυχα.  Το 2011 μετά από αίτηση του Συλλόγου, ο Δήμος Δωρίδος παραχώρησε τη χρήση του Σχολείου, με όρους, στο Σύλλογο. Με τη συνδρομή του Δημάρχου άρχίσε  η νοερή διαδικασία για τη δημιουργία του Μουσείου μέσα σε εύλογο διάστημα. Εδώ έπεσε μια καλή ιδέα από την Παναγιώτα Κυριαζή, ενεργό μέλος του Συλλόγου: «Γιατί δε στήνουμε ένα διώροφο σπίτι μέσα στη μικρή αίθουσα του Σχολείου».Ξαφνικά η κατάσταση ξεκαθάρισε. Ο τότε πρόεδρος του Συλλόγου άρχισε να επεξεργάζεται την ιδέα, μέτρησε το σχολείο κι έφτιαξε μια μακέτα. Ο δήμαρχος κ. Γ. Καπεντζώνης συμφώνησε με τα σχέδια και μας ώθησε να συνεχίσουμε. Το τότε Συμβούλιο του Συλλόγου ήρθε σε επαφή με το συγχωριανό μας κ. Κ. Μακρυκώστα  στις Η.Π.Α. απ’ όπου πήραμε πάλι την παρότρυνση να προχωρήσουμε. Και στους δυο ο τότε πρόεδρος του Συλλόγου είπε ότι στόχος είναι τα εγκαίνια να γίνουν τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου. Για τα στατικά της κατασκευής  ενημερωθήκαμε από τους συγχωριανούς μας μηχανικούς Ευτυχία Ζωγράφου, Μίτσο Γεωργακόπουλο και Ευάγγελλο Γραββάνη. Τώρα όλα ήταν έτοιμα. Τέλη Μαϊου ο τότε πρόεδρος του Συλλόγου Παρασκευάς Μπακαρέζος και ο τότε ταμίας Γεώργιος Καλμαντής μετακόμισαν στο χωριό. Μαζέψαν τα εργαλεία και αρχίσαν τις παραγγελίες των υλικών. Επί τρεις βδομάδες οι δύο αυτοί έσκαβαν, βίδωναν, κάρφωνα, πριόνιζαν. Οι Βαγγέλης και Γεώργιος Χισένη βοήθησαν με τα τσιμέντα και τα σκαψίματα με το κομπρεσσέρ. Μετά έγινε διακοπή και στις αρχές Ιουλίου ο τότε πρόεδρος ξαναγύρισε και συνέχισε, μόνος αυτή τη φορά, την κατασκευή. Σε τρεις περίπου βδομάδες η κατασκευή τελείωσε. Η κατάσταση όμως στο εσωτερικό ήταν απελπιστική. Το ροκανίδι δέκα πόντους στο πάτωμα. Τα πράγματα ανακατεμένα, το ένα πάνω στ’ άλλο. Έξω δεν μπορούσαν βγούν γιατί έβρεχε αλλά ούτε και στην άλλη αίθουσα γιατί ήταν η περίοδος των εκλογών. Εδώ κλήθηκε το συνεργείο που έβαλε τάξη. Ο τότε πρόεδρος έφυγε πάλι για την αγορά των τελευταίων υλικών (φώτα, πυροσβεστήρες, φωτογραφίες παραθύρων κ.τ.λ.) και οι Ελένη Ψυρρή, Ιουλία Χαβάτζα, Ελένη Λούη και Μαρία Αποστολακοπούλου άρχισαν το καθάρισμα και την τακτοποίηση. Σε δύο βδομάδες το μουσείο ήταν έτοιμο. Με την επιστροφή του προέδρου μπήκαν τα φώτα. Εδώ δούλεψε ο επίσημος ηλεκτρολόγος του Συλλόγου Κων/νος Ασίκης. Επίσης στο διάστημα αυτό βοήθησαν σε συγκεκριμένες εργασίες: η Ελένη και Άννα Κρίτσα που έπλυναν, σιδέρωσαν και συντήρησαν τα λευκά ρούχα-κεντήματα. Ο Γεώργιος Γιαννακόπουλος στην ονοματοδοσία των αντικειμένων και διόρθωση μαζί με το Γεώργιο Βάρσο της προθήκης με τα εκθέματα του παλιού  σχολείου. Οι Γεώργιος Διαμαντόπουλος, Μπενσίκ Ζίκα, Γεώργιος Χισένι, Μάκης Μπαλάσκας και Διονύσης Αυγερόπουλος στη μετακίνηση των βιβλιοθηκών και στις μεταφορές από τον ξενώνα στο σχολείο οι Ευθύμιος και Σπύρος  Μπαρμπούτης. Ακόμα βοήθησαν οι Τάκης Κουτσούκος, Γεώργιος Μαυραγάνης, Παναγιώτης Δ. Σαϊτης, Κων/να Υφαντή, Γεώργιος Υφαντής, Σούλα και Δημήτριος Μπαρμπούτης. Ο Γεώργιος Ράπτης έδωσε δωρεάν την άμμο που χρειαστήκαμε καθώς και το πετρέλαιο για τη συντήρηση των εκθεμάτων.

mouseio1Εικ. 1.  Η Γενική άποψη  μπαίνοντας στην αίθουσα.  General view entering the room.

mouseio2 Εικ. 2.  Άποψη του “ισογείου”. View of the “ground floor”.

mouseio3Εικ. 3.  Ανεβαίνοντας στο πάνω πάτωμα.  Towards “upper floor”.

mouseio4Εικ. 4.  Το χειμωνιάτικο στο πάνω πάτωμα. Upper floor, everyday room.

mouseio5Εικ. 5.  Η σάλα, το καλό δωμάτιο, στο πάνω όροφο. Upper floor, the “good room”.

Οι Χαράλαμπος και Σούλα  Μπακαρέζου καθώς και ο Αθανάσιος Σταμάτης, ζωγράφος που συμμετείχε στην έκθεση ζωφραφικής του Συλλόγου, άνοιγαν το Μουσείο για μέρες. Το μουσείο έμεινε ανοιχτό περίπου δεκαπέντε μέρες και η προσεύλευση των επισκεπτών ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Στις 12 Αυγούστου 2012 έγιναν τα εγκαίνια όπως είχε προγραμματιστεί. Το τότε Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου έβλεπε τη δημιουργία του Μουσείο σαν κάτι δυναμικό. Ο στόχος ήταν η έκθεση να συνοδεύεται από επιγραφές (οι μισές περίπου έχουν γραφεί) αλλά και από βίντεο. Έχουν ήδη γυρίσει δύο στιγμιότυπα με τη βοήθεια των συγχωριανών μας Γεωργίου Αυγερόπουλου και  Κατερίνας Κυριανάκη. Τελικός στόχος ήταν να γίνει δυνατή η επίσκεψη από μία τάξη ενός σχολείου  που να μπορεί να ξοδέψει μια μέρα σε συνδυασμό με επίσκεψη στα χαλάσματα του σπιτιού του Μακρυγιάννη αλλά και την έκθεση παλιάς φωτογραφίας που στόχος ήταν να γίνει μόνιμη και ηλεκτρονική. Σε όσες επιγραφές ήταν κατορθωτό γινόταν αναφορά στα παιδιά. Στόχος ήταν η παρουσίαση των αντικειμένωνν και μέσα από τα παιδικά μάτια σύμφωνα με το βιβλίο της Μαρίας Παπαθανασίου. Η ιδέα αυτή ανήκει στον Ευάγγελο Γραββάνη. Όπως γίνεται φανερό η δημιουργία του Μουσείου ήταν συνισταμένη δράσεων πολλών ατόμων. Πρώτα οι χωριανοί που έδωσαν τα εκθέματα και βοήθησαν στη κατασκευή και τακτοποίηση των εκθεμάτων, δεύτερον η χρηματοδότηση από τον κ. Κων/νο Μακρυκώστα, τρίτον η άδεια του Δήμου και ειδικότερα του δημάρχου κ. Γ. Καπεντζώνη, τέταρτον η βοήθεια υλική και ηθική των χωριανών , μελών και φίλων του Συλλόγου, πέμπτον, η χειρωνακτική ερργασία του τότε προέδρου και του τότε ταμία του Συλλόγου..

Υπήρξε εκπληκτικό και εναντίον των νόμων της στατιστικής ότι όχι μόνο δεν καταγράφτηκε κάποια αρνητική παρατήρηση αλλά τα σχόλια ήταν όλα θετικά, ενθουσιώδη θα λέγαμε.

THE MUSEUM

In summer 2012 the ceremony of the museum opening took place in Krokylio. This was the end of a long way that started in 1977. The first exhibit of the museum items took place then. This is a museum exhibiting every-day-life items of past times when things were very different i.e. plastic was not invented. Since 1977 items were collected mainly with the help of the late Ioanna Loukopoulou and stored in various places. The main problem was that there was no place available for a permanent exhibition. However,  after the regional government reorganization and the closing of the school a very suitable building became a possible place. The Council of the Association “Makriyiannis” applied to the city council in 2011 and was granted the use of the school building. In about six months the museum was ready. The realization of this dream became possible due to the following factors: First, the continuous effort, since 1977, of the members of the Association of Krokylians “Makriyiannis”. Second, The support of the city council of “Doris Region” and more especially the Mayor mr. George Kapentzonis. Third, the financing of the project by the member of the Association Mr Constantine Macricostas. Fourth, the idea of a house replica within one of the school rooms by Mrs Panagiota Kyriazi. Fifth, The manual work of the then president and treasurer of the “Makriyiannis” Association Paraskevas Bakarezos and George Kalmandis. Sixth, the manual help in cleaning and arrangement of the items mainly by the members of the Association Julia Havantza, Helen Psirri, and Maria and Helen Apostolakopoulou.