Το χωριό

ΝΕΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Στις 18 Απρ 2016 το Κροκύλειο υποδέχτηκε τον Περιφερειάρχη  Στερεάς Ελλάδος κ. Κων/νο Μπακογιάννη. Ο Περιφερειάρχης συνοδευόταν από τον πρώην Αντιπεριφερειάρχη κ. Κων/νο Μίχο που δυστυχώς δεν είναι πιά μαζί μας. Παρόντες ήταν ο Δήμαρχος Δωρίδος κ. Γεωργιος Καπεντζώνης με σχεδόν όλους τουςΑντιδημάρχους

 

Τον Φεβρουάριο του 2016 εγκαταστάθηκε στο χωριό η γιατρός μας. Δυστυχώς το Ιατρείο δεν ήταν κατοικήσιμο. Εδώ θέλουμε να θυμήσουμε λίγο τη προϊστορία του ιατρείου του χωριού μας. Το κτίριο είναι δωρεά του αείμνηστου κ. Κων/νου Σίδερη στη τότε κοινότητα Κροκυλείου για να χρησιμοποιηθεί για ιατρείο και κατοικία του γιατρού.  Στη διάρκεια των επόμενων ετών ο τότε Δήμος Βαρδουσίων βελτίωσε το κτίριο και έκανε λειτουργικό το ισόγειο ως ιατρείο. Το πάνω πάτωμα που προοριζόταν για κατοικία του γιατρού όμως έμεινε μη κατοικήσιμο. Το φθινόπωρο του 2012 ο Σύλλογος σε προφορική συμφωνία με το Δήμαρχο προσφέρθηκε να κάνει το πάνω όροφο κατοικήσιμο. Μετά έγιναν οι περίφημες εκείνες εκλογές του Συλλόγου το Φεβ 2013 και η πλειοψηφία του νέου ΔΣ του Συλλόγου δεν έδωσε καμία σημασία  στο θέμα παρόλο που η μειοψηφία το έφερε ως θέμα αρκετές φορές. Τελικά ανέλαβε το θέμα ο τότε εκπρόσωπος της Τοπικής Κοινότητας με πόρους του Δήμου. Δεν είναι γνωστό τι έγινε από κεί και πέρα. Το αποτέλεσμα φάνηκε τον Φεβρουάριο του 2016 που η γιατρός δεν μπορούσε να μείνει στο ιατρείο. Τότε άρχισε μια προσπάθεια να διορθωθεί η κατάσταση. Ο Γεώργιος Ράπτης φιλοξένησε δωρεάν τη γιατρό για περίπου ένα μήνα. Στο μεταξύ ο Δήμος μέσω του εκπροσώπου ανέλαβε να επιπλώσει το ιατρείο. Κάποια στιγμή μετά ένα μήνα η γιατρός μετακόμισε στο ιατρείο με εξοπλισμό ένα κρεβάτι, ένα φουρνάκι, ένα ψυγείο και κουζινικά.  Στον εξοπλισμό μέχρι εδώ συνέβαλλε και η οικογένεια Γ. Υφαντή. Λίγο μετά ο Γεώργιος Ράπτης έδωσε και ένα καινούργιο τραπέζι με τέσσερις καρέκλες για τη κουζίνα. Τα πράγματα όμως πήγαιναν πολύ αργά. Έτσι έφτασε η μεγάλη Εβδομάδα. Τότε με πρωτοβουλία κάποιων χωριανών έγινε το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός. Τη Μεγάλη Τρίτη ο Κ. Αυγερόπουλος έφερε μια ντουλάπα που αγόρασε ο Δήμος Δωρίδος. Τη Μεγάλη Πέμπτη ο Παρασκευάς Μπακαρέζος πήγε στη Ναύπακτο και αγόρασε ένα πλυντήριο ρούχων. Στην αγορά του συνέδραμαν χρηματικά εκτός από τον Π. Μπακαρέζο και οι: Ελένη Μπακαρέζου, Νατάσσα Σαΐτη, Βιολέττα Χισένη και Μάνια Παπανδρέου. Το Μεγάλο Σάββατο οι Χάρης Κουτσούκος και Γεώργιος Χυσένη δούλεψαν μέχρι το απόγευμα και εγκατέστησαν δύο τηλεοράσεις δωρεά του Γεωργίου Ράπτη. Ο Χάρης Κουτσούκος πρόσφερε και τους αποκωδικοποιητές. Την ίδια μέρα ο η Τόνια και ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος δώρισαν και ένα πλήρες σαλόνι που μεταφέρθηκε και εγκαταστάθηκε στο ιατρείο. Τη ίδια εποχή η Λίλλυ Ψήττα δώρισε στο ιατρείο ένα ωτοσκόπιο και ένα οξύμετρο στην μνήμη του πατέρα της Γεωργίου Ψήττα ιατρού και της μητέρας της Αθηνάς Ψήττα οδοντιάτρου. Εδώ σταμάτησε η πασχαλιάτικη εξόρμηση. Λίγο μετά έγινε η αγορά των εξαρτημάτων της εγκατάστασης του πλυντηρίου, δύο ραφιών και ηλεκτρολογικού υλικού για τα φώτα από τον Κ. Αυγερόπουλο. Την εγκατάσταση του πλυντηρίου έκανε δωρεάν ο Γ. Χυσένη. Στο ίδιο διάστημα στην Αθήνα η Παναγιώτα Κυριαζή και ο Παρασκευάς Μπακαρέζος αγόρασαν, κατασκέυασαν και μετέφεραν στο χωριό  τις κουρτίνες και τα κουρτινόξυλα.  Την τοποθέτησή τους  γίνετα αυτό το καιρό δωρεάν από το Βαγγέλη Χυσένη σε συνεννόηση με τη γιατρό. Η Ζωή και Αθανάσιος Ι. Παγώνη πρόσφεραν στο ιατρείο φάρμακα πρώτης βοήθειας. Πρόσφατα τοποθετήθηκε και η εσωτερική οροφή του λουτρού με γυψοσανίδα που αγοράστηκε από τον Κ. Αυγερόπουλο. Τη τοποθέτηση έκανε ο Β. Χυσένη και βοήθησε αφιλοκερδώς ο Αντώνης Αγγιούς. Μένει  η τοποθέτηση απορροφητήρα στη κουζίνα ώστε να τοποθετηθεί κανονική ηλεκτρική εστία που την προσφέρει ένας χωριανός μας. Στον εξοπλισμό συμμετέχει με το ποσό των 300 ευρώ, όπου χρειαστεί, και ο Σύλλογος Κροκυλιωτών  ο «Μακρυγιάννης». Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε επίσης τη συνεισφορά του Δήμου που μαζί με το δημοτικό κατάστημα θερμαίνει το χειμώνα και το ιατρείο.

Από ότι φαίνεται ο πάνω όροφος του ιατρείου εξοπλίζεται πλήρως. Συμπληρώνεται επομένως ένα κενό που είχαμε απέναντι στα άλλα ιατρεία της περιοχής που διαθέτουν όλα και επιπλωμένη κατοικία ιατρού.

Ευχαριστίες σε όλους όσους συνέβαλλαν στο έργο αυτό. Αν θέλετε να συμβάλλετε και εσείς ελάτε σε επαφή με το Σύλλογο η τον εκπρόσωπο της τοπικής κοινότητας.

 

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟ ΓΛΕΝΤΙ ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΕΣ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΚΡΟΚΥΛΕΙΟ


…………………………………………………………………………………………………………………………………………..
ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΓΙΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ

……………………………………………………………………………………………………………………………………………

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟ ΑΒΟΡΙΤΙ

Αρχίζουμε την παρουσίαση του πως έχουν τα πράγματα με το θέμα του σπιτιού του Μακρυγιάννη στο Αβορίτι. Ως γνωστόν από το 2008 ο Παρασκευάς Μπακαρέζος είχε αρχίσει τις ενέργειες για την ανάδειξη του χώρου με πρώτη, απ’ όσο γνωρίζουμε, γραπτή αναφορά στο βιβλίο του “Εν Κροκυλείω Δωρίδος”. Οι ενέργειες συνεχίστηκαν και όταν ο ίδιος ήταν πρόεδρος του ΔΣ του Συλλόγου μέχρι τον Φεβ 2013. Στη διάρκεια των ετών 2009-2013 καθαρίστηκε το μονοπάτι για τα χαλάσματα. Καθαρίστηκε από τα κλαριά ο χώρος και τοποθετήθηκαν πινακίδες που υπάρχουν ακόμα. Θεσμοθετήθηκε ακόμα κάθε καλοκαίρι επίσκεψη στα χαλάσματα. Τα τελευταία δύο χρόνια, απ’ όσο γνωρίζουμε δεν έγινε κανένας καθαρισμός του μονοπατιού και του χώρου. Μετά το 2013 Ο Παρασκευάς Μπακαρέζος έγινε μέλος του ΔΣ της Αναπτυξιακής Εταιρείας Μόρνου που έθεσε το θέμα υπό την αιγίδα της. Πρώτα παρουσιάζουμε τα στοιχεία που έχουμε ότι τα χαλάσματα στο Αβορίτι είναι τα χαλάσματα του πατρικού Μακρυγιάννη. Σταδιακά θα παρουσιάζουμε επιπρόσθετα στοιχεία για το τι, πώς, πότε, γιατί κ.τ.λ.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΛΑΣΜΑΤΑ

Εδώ θα παρουσιάσουμε τα στοιχεία που έχουμε για το ότι τα χαλάσματα στο Αβορίτι ήταν το σπίτι του Μακρυγιάννη. Η βασική μαρτυρία είναι η προφορική παράδοση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι με τη φυγή της οικογένειας του Μακρυγιάννη χάθηκε η αναμνησή της από τη περιοχή. Ο Μακρυγιάννης πριν τη δεκαετία του 60 ήταν γενικά άγνωστος, πολύ δε περισσότερο στο τόπο της γέννησής του. Εδώ πρέπει να αναφέρουμε και ένα άλλο χαρακτηριστικό που παρουσιάζει το Κροκύλειο. Αποτελεί συνένωση πολλών μικρών οικισμών στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Ένας από αυτούς τους οικισμούς ήταν και το Αβορίτι. Το αποτέλεσμα αυτής της συνένωσης, όσον αφορά τη προφορική παράδοση, ήταν ότι οι οικογένειες στο Κροκύλειο που κατάγονταν από κάθε πρώην οικισμό ήταν και φορείς της «μικροπαράδοσης» της συγκεκριμένης περιοχής. Έτσι έμεινε στην οικογένεια Κούτουλα, με καταγωγή από το Αβορίτι, η γνώση ότι οι Κουτουλαίοι ή Κουτλαίοι αγόρασαν το χωράφι με το σπίτι του Μακρυγιάννη όταν η οικογένεια έφυγε. Το γεγονός ότι η οικογένεια του Μακρυγιάννη ξεχάστηκε αλλά η συγκεκριμένη συναλλαγή όχι, δίνει, κατά τη γνώμη μας, πρόσθετη δύναμη στο στοιχείο αυτό. Θέλουμε να τονίσουμε εδώ ότι η προφορική παράδοση αποτελεί ισχυρό ιστορικό εργαλείο. Το μεγάλο παράδειγμα το αποτελούν τα ομηρικά έπη που επιβεβαιώθηκαν από την αρχαιολογική σκαπάνη παρόλο που για αιώνες θεωρούνταν μύθοι.
Στη δική μας περίπτωση τη παράδοση αυτή μας τη μετέδωσε, μας έδειξε δε κάποτε και το συγκεκριμένο χάλασμα, η Παναγιώτα Κούτουλα-Μπακαρέζου, από τις τελευταίες Αβοριτιώτισσες. Είχε μάλιστα γεννηθεί και στο Αβορίτι κάτω από μια καρυδιά. Μας ανέφερε ότι το κτήμα το αγόρασε ο Κωνσταντίνος Κούτουλας ή Κούτλας αγωνιστής της Επανάστασης. Η φορέας της παράδοσης αυτής ήταν, σύμφωνα με όσους τη γνώριζαν, άκρως αξιόπιστο άτομο και από χαρακτήρα και από γνώσεις. Έχει σημασία να αναφέρουμε εδώ ότι το όνομα Κωνσταντίνος δεν υπάρχει στο σόι σε βάθος τριών γεννεών. Έρευνα στην Εθνική Βιβλιοθήκη επιβεβαίωσε το γεγονός. Ο Κωνσταντίνος Κούτουλας πολέμησε σε όλη τη διάρκεια του Αγώνα με τα σώματα της Δωρίδας. Επίσης αναφέρεται στο βιβλίου του Γ. Καψάλη για τη Δωρίδα του 1851, με βάση την τότε απογραφή του 1844, όπου στο χωριό Αβορίτι (υπήρχε ακόμα τότε) αναφέρεται ως ο σημαντικός του χωριού.
Υπάρχει και ένα ακόμη ενισχυτικό στοιχείο, γραπτό αυτή τη φορά. Σε επίσημο αντίγραφο συμβολαίου του 1866 ο Κωνσταντίνος Κούτουλας πουλάει στο γιο του Νικόλαο μέρος του χωραφιού στο Αβορίτι που το είχε ΕΞ ΑΓΟΡΑΣ. Η λεπτομέρεια αυτή ταιριάζει με τη προφορική παράδοση που αναφέρθηκε παραπάνω. Το συμβόλαιο αυτό παρουσιάζεται στο βιβλίο του Π. Α. Μπακαρέζου «Εν Κροκυλείω Δωρίδος», Αθήνα 2008.
Υπάρχει και δεύτερο πρόσωπο, που δεν είναι πλέον στη ζωή, που επιβεβαίωσε τη παραπάνω παράδοση, ενισχύοντάς την έτσι ακόμα περισσότερο.
Ακόμα ενισχυτικό στοιχείο είναι τα περί «γβάλας» (γουβάλας) του Μακρυγιάννη που αναφέρει ο Δ. Υφαντής στο βιβλίο του «Αγνάντια στο Κροκύλειο». Η γουβάλα είναι καρυδιά που κάνει μεγάλα καρύδια (γβάλες). Το κουφάρι αυτής της καρυδιάς υπήρχε μέχρι το 1925 περίπου στο κτήμα που είναι το σπίτι. Αυτό το έχουν αναφέρει και οι δύο φορείς της παράδοσης που είδαμε πρωτύτερα.
Άλλο στοιχείο είναι που δείχνει ότι το σπίτι είναι εκείνης της εποχής είναι οι διαστάσεις του που είναι οι τυπικές της εποχής εκείνης, σύμφωνα και με άλλα δύο σπίτια της εποχής στο Κροκύλειο. Οκτώ επί οκτώ τεκτονικοί πήχεις.
Επιπρόσθετο στοιχείο είναι ότι εκεί γύρω υπάρχουν μόνο δύο ακόμα σπίτια. Το ένα έπεσε πριν είκοσι χρόνια περίπου ενώ το άλλο στέκει ακόμα όρθιο. Επομένως το πιθανότερο είναι να είναι μεταγενέστερα. Είναι επίσης γνωστό σε ποιους ανήκαν και δεν υπάρχει κάποια παράδοση που να τα συνδέει με το Μακρυγιάννη. Επομένως και στατιστικώς τα ερείπια που απομένουν ως υπόλοιπο, είναι του σπιτιού του Μακρυγιάννη.
Εδώ μπαίνει ένα άλλο ζήτημα. Ο Μακρυγιάννης στα απομνημονευματά του αναφέρει ότι το Αβορίτι ήταν μικρό χωριό, πέντε οικογένειες. Δεν υπάρχουν όμως πέντε ερείπια σπιτιών στο Αβορίτι. Είναι προφανές ότι κάποιοι κατοικούσαν, πράγμα συνηθισμένο τότε, σε ταράτσες, πρόχειρα καταλύματα που μετά από λίγα χρόνια εγκατάλειψης δεν αφήνουν ίχνη. Ο Μακρυγιάννης έχει γράψει και ένα σχέδιο αυτοβιογραφίας όπου αναφέρει μια άλλη εκδοχή. Ότι το Αβορίτι ήταν ιδιοκτησία της οικογένειάς του. Επειδή δεν υπάρχει τέτοια παράδοση στο Κροκύλειο αυτή η αναφορά μπορεί να ερμηνευθεί, κατά τη γνώμη μας, ότι η οικογένειά του είχε σπίτι. Αυτό που αναδεικνύει η Αναπτυξιακή Εταιρεία Μόρνου. Είδαμε ότι το 1851 σημαντικός στο Αβορίτι ήταν ο Κούτλας που είχε αγοράσει το κτήμα της οικογένειας. Κατ’ αναλογία μπορούμε εύλογα να υποθέσουμε ότι και η οικογένεια του Μακρυγιάννη ήταν η σημαντική στο Αβορίτι και κατά συνέπεια είχε καλύτερο σπίτι, πετρόκτιστο. Υπάρχει γενικότερο θέμα με το Μακρυγιάννη γιατί στα γραπτά του αφήνει, ίσως σκόπιμα, αρκετά στοιχεία, ιδίως των πρώτων χρόνων της ζωής του, αδιευκρίνιστα. Μια ερμηνεία γιατί μπορεί να γίνεται αυτό μπορεί να βρεί ο αναγνώστης στο βιβλίο του Ν. Θεοτοκά «Μακρυγιάννης», οι Ιδρυτές της Νεότερης Ελλάδας, τα ΝΕΑ, Ιστορική Βιβλιοθήκη, Αθήνα 2010, και στη βιβλιογραφία που παρατίθεται εκεί.
Τα παραπάνω αποτελούν τα στοιχεία που υπάρχουν και που όλα δείχνουν ότι τα συγκεκριμένα ερείπια είναι του σπιτιού του Μακρυγιάννη.
Και μια τελευταία λεπτομέρεια. Ένα πρωινό του καλοκαιριού του 1864 από το σπίτι αυτό, όταν ιδιοκτήτης ήταν ο Κωνσταντίνος Κούτουλας, άρχισε μια αναγκαστική κατάσχεση που συνεχίστηκε την ίδια μέρα στο Κροκύλειο. Η έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης παρουσιάζεται στο βιβλίο «Εν Κροκυλείω Δωρίδος».

Αυτό τον καιρό κατασκευάζεται σιωπηλά, μοναχικά αλλά και κανονικά το χωριό Αβορίτι, τον καιρό του Μακρυγιάννη, σε κλίμακα. Ακολουθούν κάποιες φωτογραφίες από την τωτινή κατάσταση του έργου που αναμένεται να τελειώσει, αν όλα πάνε καλά, το καλοκαίρι του 1916.

DSC_0013A

DSC_0009A

DSC_0008A

DSC_0007A

DSC_0006A
……………………………………………………………………………….

ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΠΑΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Το σημείωμα αυτό αφορά μια ιστορία του 1935 στη μικρή Αυστριακή πόλη Βέργκλ (Wόrgl) 4.500 κατοίκων. Δείχνει τι μπορεί να κάνει η φαντασία συνδιασμένη με την καινοτομία σε δύσκολες οικονομικές καταστάσεις όπως η σημερινή. Η πόλη αυτή είχε το 1935 30% ανεργία λόγω της οικονομικής κρίσης του 1929. Ο δήμαρχός της Μίκαελ Ουντεργκεγκενβέργκερ είχε να εκτελέσει πολλά απαραίτητα έργα υποδομής (ύδρευση, δρόμους κ.τ.λ.). Τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια και πολλοί δημότες αντιμετώπιζαν πρόβλημα επιβίωσης. Φοροδοτική ικανότητα για αύξηση δημοτικών τελών δεν υπήρχε. Αν μπορούσε να αυξήσει τα δημοτικά τέλη θα οδηγούσε τους δημότες του σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια λόγω της επιδείνωσης της ύφεσης που υπήρχε. Ο Δήμαρχος αυτός είχε μελετήσει το βιβλίο “Η Φυσική Τάξη” του οικονομολόγου Silvio Gesell. Η βασική θέση ήταν ότι η κύρια αιτία της ύφεσης ήταν η αργή κυκλοφορία του χρήματος. Υπήρχε, όπως και σήμερα, έλλειψη ρευστότητας. Για να υπάρχει όμως ανάπτυξη θα έπρεπε το χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς. Ο Δήμαρχος έβαλε σε εφαρμογή αυτή την ιδέα ξεκινώντας ένα πρόγραμμα δημοτικών έργων. Η πληρωμή τους όμως θα γινόταν με σελίνια εκτυπωμένα όχι από τη Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας αλλά από το Δήμο του Βέργκλ. Εκτύπωσε 32.000 σελίνια που τα ονόμαζε “Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας” χωρίς αντίκρυσμα σε χρυσό απλώς αναγνωρίζονταν ως παροχή έργου στη Κοινότητα. Κόπηκαν “χαρτονομίσματα” 1, 5 και 10 σελινίων. Με αυτά ο Δήμος άρχισε να πληρώνει την αξία των υλικών και των ημερομισθίων των έργων. Με αυτά οι δημότες μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους αλλά και να αγοράσουν αγαθά από τα καταστήματα της πόλης τους. Οι επαγγελματίες χρησιμοποιούσαν αυτά τα “χρήματα” για να αγοράσουν υλικά από άλλους επαγγελματίες της πόλης τους. Από τη στιγμή που αυτό το μέσο συναλλαγής έγινε δεκτό από τους δημότες άρχισε να λειτουργεί ο χρηματικός πολλαπλασιαστής που με απλά λόγια σημαίνει ότι ποσό π.χ. δέκα μονάδων χρήματος μπορεί να χρηματοδοτήσει συναλλαγές π.χ. εκατό χρηματικών μονάδων. Ο Δήμαρχος όμως είχε προσθέσει και ένα άλλο χαρακτηριστικό στο χρήμα αυτό. Κάθε μήνα τα χρήματα έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας ώστε ο ιδιοκτήτης του χρήματος να μη το αποταμιεύει αλλά να το κυκλοφορεί. Το χαρακτηριστικό αυτό δηλαδή λειτουργούσε ανάποδα από τον τοκισμό. Η αρχή αυτή έγινε μια δυναμική διαδικασία που αύξησε την οικονομική δραστηριότητα και “έβαλε στο παιγνίδι” και τα γύρω χωριά. Ο Δήμος είχε το πλεονέκτημα ότι εκτύπωνε το χρήμα χωρίς κόστος και χωρίς τα ιδιαίτερα συμφέροντα των τραπεζιτών. Στο πίσω μέρος κάθε γραμματίου ήταν τυπωμένο το μήνυμα: “Προς όλους τους ενδιαφερομένους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως η καταστροφή του κόσμου άρχισε! Είναι καιρός με αποφασιστική και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζούν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την αναταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι, που θέλουν να εργαστούν, εκτός εργασίας. Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιών και έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στη παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Βέργκλ: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί”. Το πείραμα αυτό πέτυχε. Σε περίοδο δεκατριών μηνών εκτελέστηκαν όλα τα έργα που σχεδιάστηκαν: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός, δημόσια κτήρια. Ακόμα και ο τότε Γάλλος πρωθυπουργός Dalladier επισκέφθηκε το Βέργκλ για να δεί από κοντά το “θαύμα”. Το νέο αυτό οικονομικό σύστημα άρχισε να επεκτείνεται και το 1933 έγινε συνάντηση δημοτικών εκπροσώπων από εκατόν εβδομήντα πόλεις της Αυστρίας για να εφαρμοστεί γενικά το σύστημα αυτό. Δυστυχώς όμως η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε με το ενδεχόμενο να επεκταθεί το σύστημα αυτό σε όλη την Αυστρία οπότε η κυβέρνηση της Αυστρίας δεν θα μπορούσε να ασκήσει νομισματική πολιτική με τον έλεγχο της προσφοράς χρήματος. Άσκησε τότε το μονοπωλιακό της δικαίωμα και απαγόρευσε τα δωρεάν νομίσματα. Το Αυστριακό Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας και η έκδοση εναλλακτικού νομίσματος έγινε ποινικό αδίκημα. Πολύ γρήγορα η ανεργία στη πόλη του Βέργκλ, που είχε μηδενιστεί, έφτασε πάλι στο 30%. Το τέλος δόθηκε πέντε χρόνια αργότερα με τη προσάρτηση της Αυστρίας στη Γερμανία του Χίτλερ.
Υπάρχουν δύο λόγοι που αναφέρουμε εδώ αυτό το παράδειγμα: Πρώτον, υπάρχουν και άλλα παρόμοια σύγχρονα παραδείγματα, που θα προσπαθήσουμε να τα παρουσιάσουμε στο μέλλον, αλλά όλα προϋποθέτουν σύνδεση στο διαδύκτιο. Εμάς μας “πάει” το παράδειγμα του Βέργκλ γιατί η περιοχή μας έχει το απαράδεκτο “προνόμιο”, εν έτει 2014 με ευθύνη των “αρχόντων της περιοχής”, να μην έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο. Δεύτερον, αναφέρεται ως παράδειγμα και παρότρυνση στους υποψήφιους των δημοτικών εκλογών του Μαΐου ότι εκτός από διαχειριστικές ικανότητες πρέπει να έχουν τη φαντασία και τόλμη που είδαμε στο παραπάνω παράδειγμα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Εναλλακτικό χρήμα, μια ενδιαφέρουσα ιστορία, ΠΑΛΛΗΝΕΥΣ, εφημερίδα του ομόνυμου συλλόγου, Τεύχος 98.
2. Ritter, S. L. and Silber, W. L.”Principles of Money, Banking, and Financial Markets”.Basic Books, New York, 1980.

……………………………………………………………………………………

Συγχαίρουμε το συγχωριανό μας Κωνσταντίνο Αυγερόπουλο για την εκλογή του στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο Κροκυλείου. Είμαστε σίγουροι ότι θα είναι χρήσιμος λόγω της προθυμίας που τον διακρίνει και που τη γνωρίζουμε από τη θητεία του ως υπεύθυνου του καταφυγίου του Συλλόγου και, ελπίζουμε, και του Μουσείου.

…………………………………………………………………………………….

Από την Ακουλουθία του Ακάθιστου Ύμνου 2014 στο Κροκύλειο

Από τη Λειτουργία της Κυριακής των Βαΐων 2014 στο Κροκύλειο

……………………………………………………………………………………

Απόψεις του χωριού/Scenes from Krokylio

Το Κροκύλειο το φθινόπωρο του 2013 / Fall 2013 in Krokylio

Το Κροκύλειο το χειμώνα που πέρασε.
Krokylio last winter

 

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

Το Κροκύλειο στο εξωτερικό/Krokylio abroad

IstosUntitled-1

 

 

Αν είστε Κροκυλιώτης και θέλετε να αγοράσετε ακίνητο στην Antofagasta της Βόρειας Χιλής φυσικά θα απευθυνθείτε στο μεσιτικό γραφείο KROKILIO. Ο ιδιοκτήτης του είναι τρίτης  γενιάς Κροκυλιώτης, δεν μιλά Ελληνικά αλλά δεν ξεχνά.

If you are from Krokylio and you want to buy property in Antofagasta, North Chile, you will obviously visit KROKILIO real estate agency. Its owner is third generation Krokylian, he does not speak Greek but he does not forget.